Word Salad Delirium

agism edgyism

το θέμα ήταν πως
περπατούσες πίσω μου σε αυτό το διάδρομο
του ξενοδοχείου που διαμέναμε
προσωρινά
για αυτό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα
που διεξήγετο

και γω φορούσα μαύρο t-shirt πάναπλο
και απο κάτω το άσπρο φάσιον βρακί μου
που αποτυχημένα πιο πολύ με πάνα έμοιαζε παρά οτιδήποτε άλλο
και χασκογελούσα μαζί της περπατώντας
με προσπέρασες
και ήρθα να σε πειράξω παιδικότροπα
με αγνόησες
και προφανώς πληγώθηκα όπως πάντα

όταν ξαναπέρασες δίπλα μου
με είδες να μιλάω πάλι μαζί της
φορώντας το φορεματάκι που σ' αρέσει
μα ήξερα
πως δεν σου περνάω για γκόμενα
γιατί
απο μέσα είχες δεί το άσπρο μου βρακί

που ταν σαν πάνα.

το πρώτο σοκ

έκλαψα τόσο πολύ
που το δέρμα μου άλλαξε χρώμα

τώρα μετά την εμφάνιση του αυτοάνοσου
και το coming out στην οικογένεια
μια μέρα πήγε και πέθανε σε ένα δάσος
και τον βρήκε ένας κρεατομάχος
και τον έκοψε σε κομμάτια
για διευκόλυνση

και περπατούσα σε αυτό το μουσείο
το τρομερά επιβλητικό
και εκεί βρισκόταν μια σωρός
ολόκληρη
και θα περιμέναμε τώρα
να εξαϋλώθεί και να αφήσει πίσω μια σκόνη
όχι τέφρα
στάχτη

περιμέναμε αυτα τα δύο σώματα να εξαφανιστούν
ήμουν εγώ
και νεκρή και ζωντανή
περίμενα όλο εκείνο το κομμάτι να χαθεί

δεν με πόνεσε πολύ
μη φανταστείς

ζωοδόχου σύνθεσης 3

αυτό το σπίτι ούτε 'μεις καταλαβαίναμε τί ήταν
τρείς οι όροφοι
άλλα δωμάτια ο καθένας
ίσοι όμως
μα τόσο διαφορετικοί

κι αυτό το ζαχαροπλαστείο
πουλούσε το βιβλίο μου
και μου έλεγαν ευχαριστώ
για όλα αυτά
γιατί εγώ έφερα τόσο κόσμο σε αυτό το μαγαζί
γεμάτο φαντεζί γλυκά
και 'γω χάζευα τους ανθρώπους να διαλέγουν διάφορα γλυκά
κι αναρωτιόμουν
πότε βρέθηκε τόση ποικιλία

και η μάνα
να λέει πως:
οπωσδήποτε να επανακυκλοφορήσουμε αυτό το βιβλίο
"πόσο κάνει, να τα δώσουμε"
και γω να μην μιλάω
γιατί αυτό το βιβλίο
δεν μπορεί να επανακυκλοφορήσει
ούτε το ίδιο δε θα το άντεχε
και στο κάτω-κάτω
το θέμα δεν ήταν
εκείνο το ταψί γλυκό

είναι όλα τα γλυκά που φτιάχνουμε εδώ
κάθε άτομο θέλει άλλο
διαλέγει
προσφέρουμε
συγκινούμαστε

και να θυμάστε
οι όροφοι είναι ίσοι
με άλλα φώτα άλλα παράθυρα
άλλα δωμάτια
για άλλες χρήσεις
μα κανένας δεν υστερεί
και επικοινωνούν με μια στρογγυλή τρύπα
χωρίς σκάλα
.

present simple

your hand is absent
but i see it
but is absent

your desire is not absent
and i smell it
but i don't see it

my desire is also here
wow reaction
and that is why
i stay here
because i hardly remember finding myself
in an md state
just by a ping

if this is not love
then i don't think
i 'll never ever get it

your hand sometimes
is not absent
is right there
around me

but you think twice
for this sec
while you think nothing
when my body is absent
so you keep ignoring
the presence

or just the present?

εάλω

το τελευταίο οχυρό της πόλης εκείνης
ήταν ένα κάστρο γυάλινο, καθόλου τρομακτικό,
διαυγές
διαπερατό
έβλεπες μέσα του
κι αυτό το καθιστούσε τόσο αλλόκοτο
έβλεπες απ' την μια πλευρά στην άλλη, δεν έκρυβε τίποτα
και όσο δεν έκρυβε τίποτα
τί ήταν άραγε;

τί ήταν άραγε, αυτό το κατασκεύασμα,
ήταν άλλωστε κατασκεύασμα;
ήταν ζωντανό;
υπήρχε κάτι μέσα του; κι αν δεν, τότε γιατί έστεκε εκεί;
ήταν πολύ όμορφο και σίγουρα δεν περνούσε απαρατήρητο,
είχε φήμη καταφύγιου, αλλά και αξιοθέατου
καμάρωναν γι' αυτό
κι ας μην ήξεραν να το ορίσουν

είχε μια αίσθηση παράλληλης ιστορίας στην κοινωνική πραγματικότητα
και όμως ενώ διέφερε, τόσο ενταγμένο που απορούσες
καμιά φορά, βιαστικά αν έστρεφες το βλέμμα, ίσως ξεχνούσες πως υπάρχει
μιας και δεν έκρυβε τίποτα, λες και χάριζε επιπλέον ορίζοντα

και δεν τολμούσε να μπει μέσα
το σκεφτόταν, ένιωθε μια έλξη και μια προσμονή
το μυστήριο έπρεπε να λυθεί
δεν είχε γνωρίσει άνθρωπο που να 'χει περπατήσει μέσα του
κάποιες ιστορίες μιλούσαν για φιλοδοξίες
μα μαρτυρίες πραγματικά δεν είχαμε
εκτός απο κάποιους μύθους, που ταξίδευαν με τις γεννεές
για επίδοξους βέβυλους

ήταν το κόσμημα, το μυστήριο και μυστικό
υπήρχε μια τάση, να οικειοποιείται
τόσο
μα και να μην τολμά να εξιχνιαστεί
να ιχνιλατηιθεί

κι όμως ένιωθε, πως αυτό το παράδοξο,
αξίζει το ρίσκο
να βιωθεί κι ας αντιλαμβανόταν
πως δεν θα είχε λέξεις να μοιραστεί το οτιδήποτε.

lost in tradition

διάβασα πάρα πολλή ποίηση
για να καταλήξω πως το δίστιχο που εκφράζει τη ζωή μου
είναι
το
"ολημερίς την έχτιζα
το βράδυ γκρεμιζόταν"

και διάβασα ακόμα περισσότερα λαϊκά αποφθέγματα
για να νιώσω
πως το πρόβλημα μας είναι
πως
"όπου λαλούν πολλά κοκόρια
αργεί να ξημερώσει"