Word Salad Delirium

GROTA

στο δωμάτιο μου

υπάρχει αυτό το φιλικό ζευγάρι, όμως είναι το κρεβάτι μου και θέλω να κοιμηθώ εκεί

πάω μαζί τους μοιάζει με το δωμάτιο των γονιών μου και αυτή την αίσθηση έχει και το ζευγάρι σαν γονείς μου

και ξαπλώνω και η γυναίκα γίνεται απο ξανθιά μελαχρινή

το αγόρι στο κρεβάτι είναι άγνωστο και δείχνει κακό

δεν είναι ο γκόμενός της αλλά κάποιος άλλος

μου δίνει ενα σακουλάκι με κάτι που μοιάζει με σιδερένια βελανίδια

μας αφήνει στο κρεβάτι

και γω πρέπει να μείνω μ αυτόν

και ξαφνικά το κρεβάτι γίνεται βαγόνι σε ρολερ κοστερ στο λουνα παρκ

το αγόρι με ρωτά

"έχεις κάνει ποτέ grota?"

-μάλλον αυτό μας άφησε στο σακουλάκι,

"για να στα σκάσει πρέπει να μην έχεις ξανακάνει ποτέ τίποτα"

συνεχίζει το αγόρι και ξεκινάει το βαγόνι να κινείται

και όλο νιώθω και πιο μόνη μου σε αυτό

και φοβάμαι

νιώθω πως χάνω την σύνδεση

πως στην αρχή το βαγόνι δεν είναι καλά στις ράγες και έπειτα σκέτη εγώ

χάνω την επαφή

μα σκέφτομαι είναι παιχνίδι

είναι φτιαγμένο να είναι ασφαλές

μη φοβάσαι

μα βλέπω τα χέρια μου να αιρωρούνται στις ράγες αντί να κουμπώνουν

τα πόδια μου να εξέχουν

'είναι παιχνίδι, είναι παιχνίδι..' μουρμουρίζω στην εαυτή μου

και ξάφνου τελειώνει φτάνει στο τέλος και

βρίσκομαι σε μια παραλία και τώρα μπορώ να τρέξω ελεύθερη πιασμένη σε μια τροχαλία

και ξάφνου ένας σκύλος τρέχει και μου δαγκώνει το πόδι

και πρέπει να σταματήσω να τρέχω γιατί θα συνεχίσει να με κυνηγά

και κατεβαίνω απ την τροχαλία και βλέπω κι άλλα σκυλιά

παντού σκυλιά

να έρχονται καταπάνω μου

να φεύγουν απ' τα αφεντικά τους

και να έρχονται καταπάνω μου

και τότε λέω αποκλείεται

αποκλείεται

μάλλον κοιτάς τα σκυλιά τοσο φοβισμένα

που απλά αμύνονται

'εχεις κάνει md και τα μάτια σου ιδέα δεν έχεις τί δείχνουν τώρα'

και

ξυπνάω

grotes κο=> grota.

μην δοκιμάσετε.

the souvenir

"you like horses? "

"yes but not to ride."

what is already broken

is not unbreakable

what scares you

is not always unbearable

dreamed of you as you are

the nightmare i was avoiding

skipped so many parts

but now we are apart

we won’t go places

we won’t go deep

we won’t go together

we won’t go serenity

we won’t calm

we won’t

we want?

do we want to or not to?

i do want

so i won’t stay.

"how that Venice can be when you are alone"

"can't remember of anything different"

-she looks determined -

used to say that

'we don’t want to see life as it is

but as it is experienced '

that is what i loved bout us

the art in us

but

sometimes

what it is experienced

is what you don't wanna see

and the reason i don't wanna see you

any

fucking

more.

πολη pocket

ήμουν πολύ χαρούμενη να σ' έχω δίπλα μου

στο σπίτι, στη γιορτή

ντρεπόσουν και ένιωθες άβολα με όλο αυτόν τον κόσμο

είχες επιστρέψει κεφάτος και εντελώς φλέρτι, ξεκινήσαμε να κάνουμε κάτι

το πουλί σου ξεδιπλωνόταν πολύ περίεργα στα χέρια μου, σαν σφυρίχτρα σε παιδικό πάρτυ

"θα πάμε μετά μέσα, μη βιάζεσαι" μου λες και σε αφήνω

μετά σε χάνω

σε ψάχνω και σε βρίσκω κάτω απ' το μπαλκόνι

να αιωρείσαι δεμένος με ένα σκοινί

με ένα πλατύ χαμόγελο με περήφανο ύφος σαν "μαμα δες τί κανω"

'αιωρούμαι απο τον 5ο'

και όσο σε κοιτούσα η θέα έμοιαζε σαν απ' το καμπαναριό στην πλατεία Αγιου Μάρκου στη βενετία

ή απ' το empire state ή με όποια άλλη τέτοια θέα έχω δεί

και κοίταξα πως αυτό το σχοινί

το κρατούσα εγώ

εγώ σε κρατούσα να μην πέσεις και δεν μου ταν καθόλου βαρύ

απλά εσύ δεν έδειχνες να το καταλαβαίνεις

σε άφησα εκεί

και σε ξαναέψαξα αργότερα

ακόμα εκεί

τώρα το σχοινί δεν ήταν πια στα χέρια μου

αλλά στην τσέπη μου

εσύ αιωρηση πάνω απ' την πόλη με χαμόγελο

να γνωρίζεις μέρη να νιώθεις γαμώ (με φόβο μεν λιγότερο απ' το να σουν πάνω στο μπαλκόνι δε)

και γω, να σε κρατώ με το σκοινί στην τσέπη ασφαλή μεν

όχι μαζί μου δε

μετά όλα ήταν δυστοπικά

και δεν είχα ούτε πόδια να σύρω εμένα.

μην με κερνάτε δεν πίνω #daneika

εκδρομή
όλο σε χάνω
α, να σαι πάλι, ξεπροβάλλεις
σε προλαβαίνω
ξανά και ξανά
"μα καλά πως κατφέρνεις να έρχεσαι πάντα, όταν πάω για κατούρημα;"
"..γιατί τότε έχεις την πιο ξεκάθαρη πρόθεση"
"μη φοβάσαι δε με χάνεις"

και σε έχασα

πήρα καταλάθος τηλέφωνο τον Toquel
του έστειλα ήνυμα με το ονοματεπωνυμό μου
συγγνώμη λάθος
κατούραγε εκείνη την ώρα

no other love

έφτασα εκεί που με περίμεναν

είχα δυσκολευτεί πάρα πολύ να βρώ τί θα φορέσω

άλλωστε δεν βγαίνεις κάθε μέρα στη σκηνή

είχα αλλάξει ρούχα και είχα γεμίσει αμφιβολίες

και είχα αυτό το καλσόν

που απο μαύρο με λεπτά σχέδια

είχε γίνει μωβ φλάφι με πέρλες ασημιές

ίου λέω τί είναι αυτό

και λέει ήταν απλά η άλλη του πλευρά

μαύρο σεξυ 8 ντενιέ απ' τη μια

απαλό λούτρινο απ' την άλλη

"μην το δουν αυτό" σκέφτηκα

έβαλα τα μαύρα μου τα σιθρού

-ναι ναι αυτά που 'χα βάλει σε εκείνο το πάρτυ

τα fabulous-

και πήγα

και με περίμεναν

αυτός με αγκάλιασε με φίλησε

ένιωσα τόσο ασφαλής

και κοιτάω καιτί να δω

δεν είχα βάλει φούστα

μόνο το καλσόν

σοκ

μα πως γίνεται να ήρθα χωρίς φούστα να σκέφτομαι

γύρω καμία ταραχή όλα νορμάλ

και ξαφνικά

θα βγώ στη σκηνή να κάνω τι;

είχα ξεχάσει πως δεν ήξερα γιατί ανεβαίνω στη σκηνή

να πώ αυτό το τραγούδι

'no other love have i...'

αχ ναι

ωχ οχι

δεν ξερω καν τα λόγια

θα βγω στη σκηνή να π'ω τί

χωρίς φούστα

;

πώς γίνεται εγώ να μην έχω νοιαστεί

για το πώς θα ανέβω στη σκηνή

κι όμως

είχα ξεχάσει εμένα τα περφορμανς μου

τη φούστα μου

πρόσεχα μόνο το καλσον

το έξω σέξυ μέσα τρυφερό ή ανάποδα

κι αυτόν εκεί

no other love have I,
only my love for you!
only the dreams we knew
no other love
watching the night go by
wishing that you could be
watching the night with me
into the night i cry

είναι μάλλον που ακόμα

όντως δεν έχω βρει τα λόγια

τί να πω

τελικά θα βρεθούμε;

βρισκόμουν στο μπλέ μπάνιο

εκεί που κάποτε έπινα νερό μέσα απ' το πλαστικό κοχύλι που βάζουμε το σαπούνι

εκεί που κρυβόμουν πάντα

γιατί πάντα είχα ανάγκη να κρυφτώ

και έπρεπε τώρα να διαλέξω

ποιά πούτσα θα έχω

και είχα αυτήν την τεράστια

την μαρμάρινη επιβλητική και επιθετική

ελαφρώς τριγωνική

πολύ ξένη στην αισθητική μου

αλλά αυτή είχα

και την έβγαλα

και δεν μπορείς να φανταστείς πως ανακουφίστηκα

και είχε πλέον χώρο στο μουνί μου

και ήμουν ανάλαφρη.

διαρκώς δίνω χώρο

χωρίς να προσέχω

πως μπήκε αυτή τόσο μέσα στη ζωή μου;

γιατί της το επιτρέπεις;

γιατί δεν παίρνεις θέση;

γιατί δεν την ακυρώνεις;

τώρα κοιμάται στον καναπέ του πατρικού μου

και 'συ, είσαι εδώ μαζί της

φεύγετε

και ο πατέρς μου

θέλει να μου μιλήσει

δεν με μαλώνει μα τον στεναχωρώ

γιατί το επιτρέπω όλο αυτό;

νόμιζε πως είχα εμπιστευτεί και με εμπιστευόταν γι' αυτά που έκανα

και έβλεπε μπροστά του

μόνο την ανοχή μου

κάνεις μάθημα στον αδερφό μου

δένω τα κορδόνια μου, μόλις ετοιμαστώ θα βγω απ' το δωμάτιο

και θα σου ζητήσω να βρεθούμε

δένω τα κορδόνια μου

κάθε που δένω το ένα παπούτσι,

το άλλο σαν να μη το φόρεσα ποτέ

ξανά και ξανά

μένω σκυμμένη και δένω τα κορδόνια

είσαι εκεί δεν σου μιλάω θασου μιλήσω μόλις ετοιμαστώ

μόνο να δέσω τα κορδόνια μου μένει τίποτα άλλο

δέσε δεξί

δέσε αριστερό

δέσε δεξί

δέσε αριστερό

το πλάνο αλλάζει σηκώνεσαι πας να φύγεις

σε προλαβαίνω

σε αγκαλιάζω

και το δέρμα σου μαλακώνει γερνάει

όσο ανησυχώ για σένα

γίνεσαι γερασμένος και μαλθακός

αποκρουστικός

και τότε

εμφανίζεται

μια κοπέλα που μου μοιάζει

με αυτό το βλέμμα που είναι έτοιμο

παίρνει το παπούτσι που ακόμα δεν έχω καταφέρει να φορέσω

στο πετάει

και παίζετε

σας βλέπω να παίζετε

χωρίς να έχετε δέσει τα κορδόνια

χωρίς να είχε καμία σημασία η ετοιμασία

και τη ζηλεύω

και είμαι απλά εγώ

χωρίς ετοιμασία

ή σωστότερα

ως έτοιμη απο καιρό.

δύο επί εννιάμερα

ο εθισμός ως επίγνωση

ο στρόβιλος ως άλλοθι

το δέρμα και οι αρτηρίες δεν έχουν πρόσωπο

και αυτό τα κάνει ακίνδυνα

οι γλώσσες ξεραίνονται

ψυχική αφυδάτωση

υποκλινικός μαζοχισμός

πολλές ζωές αφημένες στο περβάζι μου

το πατζούρι μονίμως ανοιχτό

το φως δεν με ενοχλεί

άλλωστε

η μέρα δεν έχει να ζηλέψει τίποτα

απ’ τη νύχτα

δεν σε βλέπω κρυφά

ούτε τυχαία

η νύχτα δεν έχει να ζηλέψει επίσης

τίποτα απ’ τη μέρα

δεν σε βλέπω

γενικά

η δεδομένη απουσία με ηρεμεί

η επιστροφή σου είναι ασήκωτη

μου κλείνει τα βλέφαρα

και τα πνευμόνια μου διογκώνονται

το διάφραγμα στέλνει την ένταση στους κογχους μου

όταν ξεφυσάω το μυαλό μου ζωγραφίζει

αγγίγματα στους ώμους μου

pizzicato στο ακρώμιο

legato στους σπονδύλους

diminuendo στο λαιμό μου

η αγκαλιά ως ροή

ως μουσική

ως όλα

έλα

όλα.

agism edgyism

το θέμα ήταν πως
περπατούσες πίσω μου σε αυτό το διάδρομο
του ξενοδοχείου που διαμέναμε
προσωρινά
για αυτό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα
που διεξήγετο

και γω φορούσα μαύρο t-shirt πάναπλο
και απο κάτω το άσπρο φάσιον βρακί μου
που αποτυχημένα πιο πολύ με πάνα έμοιαζε παρά οτιδήποτε άλλο
και χασκογελούσα μαζί της περπατώντας
με προσπέρασες
και ήρθα να σε πειράξω παιδικότροπα
με αγνόησες
και προφανώς πληγώθηκα όπως πάντα

όταν ξαναπέρασες δίπλα μου
με είδες να μιλάω πάλι μαζί της
φορώντας το φορεματάκι που σ' αρέσει
μα ήξερα
πως δεν σου περνάω για γκόμενα
γιατί
απο μέσα είχες δεί το άσπρο μου βρακί

που ταν σαν πάνα.

το πρώτο σοκ

έκλαψα τόσο πολύ
που το δέρμα μου άλλαξε χρώμα

τώρα μετά την εμφάνιση του αυτοάνοσου
και το coming out στην οικογένεια
μια μέρα πήγε και πέθανε σε ένα δάσος
και τον βρήκε ένας κρεατομάχος
και τον έκοψε σε κομμάτια
για διευκόλυνση

και περπατούσα σε αυτό το μουσείο
το τρομερά επιβλητικό
και εκεί βρισκόταν μια σωρός
ολόκληρη
και θα περιμέναμε τώρα
να εξαϋλώθεί και να αφήσει πίσω μια σκόνη
όχι τέφρα
στάχτη

περιμέναμε αυτα τα δύο σώματα να εξαφανιστούν
ήμουν εγώ
και νεκρή και ζωντανή
περίμενα όλο εκείνο το κομμάτι να χαθεί

δεν με πόνεσε πολύ
μη φανταστείς

ζωοδόχου σύνθεσης 3

αυτό το σπίτι ούτε 'μεις καταλαβαίναμε τί ήταν
τρείς οι όροφοι
άλλα δωμάτια ο καθένας
ίσοι όμως
μα τόσο διαφορετικοί

κι αυτό το ζαχαροπλαστείο
πουλούσε το βιβλίο μου
και μου έλεγαν ευχαριστώ
για όλα αυτά
γιατί εγώ έφερα τόσο κόσμο σε αυτό το μαγαζί
γεμάτο φαντεζί γλυκά
και 'γω χάζευα τους ανθρώπους να διαλέγουν διάφορα γλυκά
κι αναρωτιόμουν
πότε βρέθηκε τόση ποικιλία

και η μάνα
να λέει πως:
οπωσδήποτε να επανακυκλοφορήσουμε αυτό το βιβλίο
"πόσο κάνει, να τα δώσουμε"
και γω να μην μιλάω
γιατί αυτό το βιβλίο
δεν μπορεί να επανακυκλοφορήσει
ούτε το ίδιο δε θα το άντεχε
και στο κάτω-κάτω
το θέμα δεν ήταν
εκείνο το ταψί γλυκό

είναι όλα τα γλυκά που φτιάχνουμε εδώ
κάθε άτομο θέλει άλλο
διαλέγει
προσφέρουμε
συγκινούμαστε

και να θυμάστε
οι όροφοι είναι ίσοι
με άλλα φώτα άλλα παράθυρα
άλλα δωμάτια
για άλλες χρήσεις
μα κανένας δεν υστερεί
και επικοινωνούν με μια στρογγυλή τρύπα
χωρίς σκάλα
.

present simple

your hand is absent
but i see it
but is absent

your desire is not absent
and i smell it
but i don't see it

my desire is also here
wow reaction
and that is why
i stay here
because i hardly remember finding myself
in an md state
just by a ping

if this is not love
then i don't think
i 'll never ever get it

your hand sometimes
is not absent
is right there
around me

but you think twice
for this sec
while you think nothing
when my body is absent
so you keep ignoring
the presence

or just the present?

εάλω

το τελευταίο οχυρό της πόλης εκείνης
ήταν ένα κάστρο γυάλινο, καθόλου τρομακτικό,
διαυγές
διαπερατό
έβλεπες μέσα του
κι αυτό το καθιστούσε τόσο αλλόκοτο
έβλεπες απ' την μια πλευρά στην άλλη, δεν έκρυβε τίποτα
και όσο δεν έκρυβε τίποτα
τί ήταν άραγε;

τί ήταν άραγε, αυτό το κατασκεύασμα,
ήταν άλλωστε κατασκεύασμα;
ήταν ζωντανό;
υπήρχε κάτι μέσα του; κι αν δεν, τότε γιατί έστεκε εκεί;
ήταν πολύ όμορφο και σίγουρα δεν περνούσε απαρατήρητο,
είχε φήμη καταφύγιου, αλλά και αξιοθέατου
καμάρωναν γι' αυτό
κι ας μην ήξεραν να το ορίσουν

είχε μια αίσθηση παράλληλης ιστορίας στην κοινωνική πραγματικότητα
και όμως ενώ διέφερε, τόσο ενταγμένο που απορούσες
καμιά φορά, βιαστικά αν έστρεφες το βλέμμα, ίσως ξεχνούσες πως υπάρχει
μιας και δεν έκρυβε τίποτα, λες και χάριζε επιπλέον ορίζοντα

και δεν τολμούσε να μπει μέσα
το σκεφτόταν, ένιωθε μια έλξη και μια προσμονή
το μυστήριο έπρεπε να λυθεί
δεν είχε γνωρίσει άνθρωπο που να 'χει περπατήσει μέσα του
κάποιες ιστορίες μιλούσαν για φιλοδοξίες
μα μαρτυρίες πραγματικά δεν είχαμε
εκτός απο κάποιους μύθους, που ταξίδευαν με τις γεννεές
για επίδοξους βέβυλους

ήταν το κόσμημα, το μυστήριο και μυστικό
υπήρχε μια τάση, να οικειοποιείται
τόσο
μα και να μην τολμά να εξιχνιαστεί
να ιχνιλατηιθεί

κι όμως ένιωθε, πως αυτό το παράδοξο,
αξίζει το ρίσκο
να βιωθεί κι ας αντιλαμβανόταν
πως δεν θα είχε λέξεις να μοιραστεί το οτιδήποτε.

lost in tradition

διάβασα πάρα πολλή ποίηση
για να καταλήξω πως το δίστιχο που εκφράζει τη ζωή μου
είναι
το
"ολημερίς την έχτιζα
το βράδυ γκρεμιζόταν"

και διάβασα ακόμα περισσότερα λαϊκά αποφθέγματα
για να νιώσω
πως το πρόβλημα μας είναι
πως
"όπου λαλούν πολλά κοκόρια
αργεί να ξημερώσει"

bloody cary

είμαστε στο δωμάτιο μουυ
διάφοροι ανάμεικτοι άνθρωποι
σχετικοί/άσχετοι
γνωστοί/άγνωστοι
ρωτάς αν έχει μείνει στάφ
σε παραπέμπω στο μικρό μου αδερφό, πάμε όλα μαζί προς τα μέσα
ξεμένουμε τελευταία στην πόρτα
μου βάζεις κάτι στο στόμα
"σα τζούρα ρούφα και απόλαυσε" μου λες
έχει γεύση στάχτη και διαλύεται στο στόμα μου
δεν καταλαβαίνω τίποτα
βρίσκομαι να μάχομαι με ένα τυφώνα και υστερίες κάποιας κυράτσας
σε ένα δωμάτιο τρομερά οικείο και τρομακτικά άγνωστο
ταυτόχρονα
επιστρέφεις
με ρωτάς πως πήγε
δεν ξέρω να σου πω
και συ μου λες
γι' αυτα τα τέσσερα μαγικά λεπτά
γεμάτα ψευδαισθήσεις που βρισκόσουν σε μια παραλία
και αυτός ο τόσο τοξικός φίλος σου
σε αγαπούσε και περνούσατε καλά
και γω τρέμω μην ακούσω για καμία άλλη γυναίκα
που δεν ήμουν εγώ
δεν λέω τίποτα απλά περιμένω
και συ τότε λες
πως θυμάσαι
εκείνο το σώμα,
ποιό σώμα;
της Εύας
...της έκπτωτης.

δύο μέρες μετά

-πότε πρόλαβες ν'αλλάξεις τόσα νησιά εσύ
σε τόσες λίγες μέρες;
πώς πρόλαβες ν'αράξεις σε τόσες διαφορετικές στεριές;
-πήγα σε τόσες ξέρες, πρόλαβα μα δεν μετρά, τώρα είμαι να φεύγω κι απο 'δω

μα...
μα...
εμ,

με φιλάς είναι τόσο ωραίο
κάπως όντως συμβαίνει και κάπως γίνεται
τελικά
μα το στόμα σου είναι τόσο σφιχτό
τα σαγόνια σου κολλημένα
η γλώσσα εγκλωβισμένη και ακινητοποιημένη
μα εγώ προσπαθώ να σε φιλώ γλυκά
ήρεμα
ελπίζω να το αντιλαμβάνεσαι
κι έρχεται το πάθος
και τότε θέλω
να μου φας το κεφάλι
για να συνυπάρξουμε
πρέπει να μου φας το κεφάλι
αυτό μας καταστρέφει

δεν αντιλαμβάνεσαι καν το αίτημά μου
που να το φανταστείς
πως μπορεί κάτι τέτοιο να είναι επιθυμητό άλλωστε
και
με σταματάς
μου λες
κοίτα
θέλω μα κοίτα

και είμαστε γεμάτα αίματα
τα χέρια σου
εγώ
δικά μου αίματα
τα αίματα της πληγής μου
της βλασφημίας
της Εύας
ακόμα
να ξεπλύνω αυτό το αμάρτημα
ή
ακόμα να θεραπεύσω αυτό το τραύμα
που ενώ αιμορραγώ χαμηλά
η θεραπεία θα έρθει όταν λιώσεις το μυαλό μου.

μουνί γειωμένο στο παρκέ

δεν τους έβλεπα
μα τους άκουγα να φιλιούνται
ξανά και ξανά
εγώ με το κεφάλι σκυφτό
-το σύμβολο του πρότερου βίου-
δεν τολμούσα να αντικρίσω
και εκεί μέσα ακριβώς
ισχυροποίησα τη θέση μου
-ένιωθα πλέον καλά
ό,τι και αν συνέβαινε-

και τότε άνοιξα τα πόδια μου
και με απόλυτη φυσικότητα
έφτασε στη θέση του σπαγκάτο
που πάντα αποφεύγω λίγο πριν
μα,
κοίτα πόσο απλό ήταν
και ένιωσα τα πόδια μου 180 μοίρες να εφάπτονται
στη γη
ένιωθα κάθε σπιθαμή μου
απλωμένη στο παρκέ

είχα γειωθεί και είχα γίνει τόσο εύπλαστη
ένιωσα μια απίστευτη χαρά
σαν απόλυτη ερμηνεία
και σαν λύτρωση

συνέχιζα το δρόμο μου
που πάντα τελικά απομένει μοναχικότατος
και αυτό το νιώθεις
μόνο όσο πιο κοντά πλησιάσεις με κάποι@.

αγωνίσματα αυτοσυστάσεων

να έρχονται και να ξανάρχονται σε μένα
επειδή θέλουν αυτό το κάτι
και αυτό το μικρό κοριτσάκι
με τα πολύ μακριά μαύρα μαλλιά
το καστανό δέρμα και τα πρασινογάλαζα μάτια
να μοιάζει φρικιαστικό στην εμμονική του προσκόλληση πάνω μου
"είσαι η αφροδίτη" το ρωτάω
μου γνέφει όχι
με φρικάρει όλο και παραπάνω
"πάρτο απο πάνω μου " της λέω *αυτής της μίας*
ώσπου πηδάει πάνω μου να το αγκαλιάσω και με ρίχνει κάτω
"τί θες απ' τη ζωή μου" της λέω σχεδόν έντρομη

"να κάνω τον πατέρα μου να ζηλέψει" απαντάει

και γω ξυπνάω μαρμαρωμένη στο κρεβάτι μου
σε παράλυση μη μπορώντας να αντιληφθώ
πόσο βαθιά νιώθω
την εκμετάλλευσή μου
στις ανθρώπινες σχέσεις.
αυτό το κοριτσάκι
το νέω εγώ που με φρικάρει
μα με γοητεύει και κάπως το ζηλεύω
που ζητά και δεν φοβάται
και παραδέχεται
πως ήρθε η ώρα, ο πατέρας της να ζηλέψει.

"ππαγωτό με γεύση ca πνεύμονα, γαμάει και ταιριάζει τέλεια με αυτήν την άλλη γεύση
*που τώρα δε θυμάμαι,
κάτι θεραπευτικό-ανακουφιστικό ήταν*

μπορείς να δοκιμάσεις πάρα πολλά π΄αγωτά
να δοκιμάσεις να ριξεις με πολλά ακόντια
μετρώντς βήμτα
κάρφωσα πολλές φορές με το κοντάρι μου
το ταρτάν και το γκαζόν
να δω πως μπίγεται
αυτό το άθλημα δεν είναι για μένα όμως
δεν είναι
το ακόντιο

ο φαλός
το σπρίντ
ο στόχος
αυτό το άθλημα δεν είναι για μένα

queer desire

οι ουτοπίες που τέλεια ορίσαμε

και ποτέ δεν προσεγγίσαμε

η μορφή του ήχου

η υπόσταση του άυλου

και γενικά

αυτό που για να μη νιώθεις ηλίθιο

νομίζεις πως αναζητάς

όσο υποφέρεις

meaning ακροβατείς ανάμεσα στα ένστικτα και τις ανάγκες σου

τώρα

αυτό που αντιλαμβάνεσαι

ως επιθυμία

είναι το παγάκι που κάθε φορά

κατάφερες να απεγκλωβίσεις

το παγάκι μόλις το αγγίξεις λιώνει

ίσως λίγο σε λερώνει

καίει/δροσίζει

ώσπου εξατμίζεται

χάνεται

το αδιέξοδο

ή σωστότερα

η μανιασμένη διασφάλιση της επιθυμίας

είναι η δέσμευση

αλλά το μυστικό αγάπη μου δεν είναι στο ψυγείο

meaning τρόπος συντήρησης

είναι στην παγοκυψέλη*

-όσο γεμίζεις

θ’ απεγκλωβίζεις-

προσωπικά έπαιζα αυτό το παιχνίδι

για άπειρο καιρό

και παρατήρησα πως

το βρίσκω

εμπεριέχει το ρίσκο

και το ψάχνω το μπερδεμένο χάνω

σαν λιώσει η επιθυμία σου και χαθεί

είναι ίδιο νερό

με αυτό που τόση ώρα έπινες

άρα κάθε γουλιά νερό

δυνητικά είναι όλες σου οι επιθυμίες

το ‘π’ που άγει την επιθυμία

απ’ την ρευστή της μορφή στον πάγο

είναι της προσδοκίας

τοποθετείστε προσεκτικά στην κατάψυξη

για λίγες μόνο ώρες

στους μείον βαθμούς πραγματικότητας

του στρεβλού διανοητικού

και τσουπ

έτοιμη η ματαίωση

θα λιώσει μπροστά σας!!

ενεργοβόρο και τρομερά ζημιωτικό

για την ψυχική οικονομία των καιρών

δεν συμφωνείτε;

στο λαρύγγι μου κυλά και ξεδιψώ

συνονθύλευμα επιθυμιών που αγνοώ

και με ικανοποιούν χωρίς να τις ορίσω

στο λαρύγγι μου κυλά το τρανς

meaning αποδόμηση της επιθυμίας

που οδηγεί σε απελευθέρωση της

μέσω των άπειρων επιλογών

κάθε αδιάφορο κάτι στο ανάλαφρο υπέροχο τίποτα

είναι η μεγαλύτερη επιθυμία σου

αρκεί να πλαισιωθεί σωστά

ώστε να την αναγνωρίσεις

στο σημείο αυτό

να παραδεχτώ

πως όταν πλαισιώνουμε απο κοινού τον ήχο

δημιουργούμε την καλύτερη βερσιόν σχέσης

που δεν προλαβά ποτέ να επιθυμήσω

κι ας έχω βλακωδώς τιγκάρει την κατάψυξη

μ’ εφτά παγοθήκες πιθανών εκδοχών της

απολαμβάνω το ρευστό μου τίποτα

και γεύομαι διαρκώς τυχάρπαστα

εναλλασσόμενα “κατι”

που ξεπηδούν για μια στιγμή

και χάνονται

και όλο αυτό ειναι υπεραρκετό

και εκστατικά ανώδυνο

αυτά

και

συγγνώμη που

πάλι δεν έγραψα tips και clues

για ένα πληγωτικά ηδονικό

ή τέλος πάντων ηδονικά πληγωτικό οργασμό

θα ξεχάστηκα.

τα βραδινά κεράσια

"πιστεύεις πρέπει να κόψω τα νυχτερινά κεράσια;”

την εννοούσα εντελώς αυτήν την ερώτησ και πήρα πίσω μια γκριμάτσα.

“γιατί ας πούμε να πιστεύω κάτι τέτοιο;”

“δεν ξέρω, είναι άσχημο φρούτο το κεράσι” συνέχισα σαφώς προβληματισμένη και με σκυμμένο κεφάλι άκουσα ένα απαξιωτικό “εε, οκ”

το κεράσι είναι το φρούτο ανθρώπινη σχέση και ένα τσακ θέλει και το χάλασες και συνήθως είναι δύο-δύο καμιά φορά όμως τα πετυχαίνεις πολλά μαζί λες “ουάυο” αλλά κάπως φοβάσαι πως θα τα πιάσεις γιατί μ’ ένα τσακ πάει κόπηκαν, και κάποια είναι τόσο μπλεγμένα σε δυάδες μεταξύ τους και το όλο νόημα είναι πόσο καλό είναι το κάτω κεράσι και καθόλου το κοτσάνι κι όμως ασχολείσαι τόσο μ’ αυτό και κεράσι χωρίς κοτσανάκι τώρα μισή χαρά

“όπου ακούς πολλά κεράσια..” μουρμουρίζω”συγγνώμη συγγνλωμη” λέω γρήγορα για το κακό χιούμορ που άλλη μια φορά δεν πρόλαβα να περιορίσω

τί κρίμα κάπως που αλήθεια δεν καταλαβαίνει τί εννοώ με το τσακ για τα κεράσια

“μα αφού τα κεράσια είναι σαν τους ανθρώπους ντε” το λέω και δεν μπορώ άλλο να κρατηθώ

“γουατ;” γουρλώνει τα μάτια της

“σκέψου τα λίγο, τα έχεις εκεί όλα μαζί και όλο κάνεις πικ πικ πικ λες και κάθε φορά που διαλέγεις θες κι άλλο κεράσι κάποια σου γεμίζουν το μάτι και έχουν εντελώς αδιάφορη γεύση και κάποια άλλα σε εκπλήσσουν τόσο, τα βλέπεις εκεί όλα μαζεμένα, δεν ξέρεις πως θα σου βγεί και δεν είναι φουρνιά, το καθένα άλλη γεύση ένα πράγμα τόσο περίεργο δεν είναι;”

“μαλάκα φάε ένα κεράσι σαν άνθρωπος και σταμάτα να σκέφτεσαι έλεος” γελάει με αυτό το ανάλαφρο γέλιο που κάπως δεν μπορεί να πιστέψει πως πάλι το ξεκίνησα όλο αυτό

“οκ είναι σαν άνθρωποι τα κεράσια λοιπόν, τα νυχτερινά κεράσια τί συμβολίζουν ας πούμε;”

“είναι τα κεράσια που τρώω μόνη στο κρεβάτι οκλαδόν πριν κοιμηθώ και μου πέφτουν βαριά” απαντάω

“ε άμα σου πέφτουν κόφτα είσαι σοβαρη; τόση ώρα αυτό συζητάμε;” με κοιτάει κάπως παραξενεμένη, “τί έχεις πάθει;”

“μα μου αρέσει να τρώω αυτά τα κεράσια κι ας μου πέφτουν βαριά, αυτό λέω”

“τί σου αρέσει;”

“να τα διαλέγω ένα-ένα και μετά να παρατηρώ τί γεύση είχαν και να φτύνω τα κουκούτσια ενώ παίζω με τα κοτσανάκια, που όλα είναι ενωμένα τόσο τέλεια και μόνο μ’ ένα τσακ μένουν μόνα…” κάπως χαμήλωσα τη φωνή

παραιτήθηκε και αποφάσισε να μ’ ακολουθήσει στο συμβολισμό κι ας μην καταλάβαινε εντελώς τίποτα

“και όταν μένουν μόνα τα κεράσια;”

“όταν μένουν μόνα τα κεράσια πρέπει να τα φας γρήγορα, αλλιώς μένουν εντελώς παραπεταμένα και τσαλαπατιούνται και μετα πετιούνται”

“φοβάσαι μην γίνεις τέτοιο κεράσι;”

"είμαι τέτοιο κεράσι”

“και φοβάσαι μην τσαλαπατηθείς;”

“όχι φοβάμαι να χάσω το κοτσάνι μου”

“γιατί;”

“γιατί αν χάσω το κοτσάνι μου, δεν θα μπορώ ποτέ ξανά να ενωθώ με άλλο κερασάκι”

“μα είσαι κοριτσάκι”

“όχι κερασάκι είμαι και φοβάμαι πως θα χάσω το κοτσάνι μου”

“γι’ αυτό μπλέκεσαι;”

“ναι γι’αυτό για να με πιάνουν έστω στις μεγάλες χούφτες”

“μα θα είσαι το ίδιο λαμπερό και βαθυκόκκινο κι ας χάσεις το κοτσάνι σου, ίδια γεύση θα έχεις”

“ναι αλλά χωρίς κοτσάνι, όλα τα δάχτυλα σε τραυματίζουν και ο πάτος της σακούλας συνήθως σημαίνει σάπισμα και ο πάτος του μπολ παράπονο"

“δεν είσαι κεράσι”

“αν δεν είμαι, τί είμαι;”

“κουρασμένη απο το να προσπαθείς να κρατάς το κοτσάνι”

“μα..”

“ζήτα επιτέλους απο κάποιο άλλο, να γίνει κοτσάνι και τότε θα δεις πως δεν ήσουν κεράσι”

“και τί θα δω πως ήμουν;”

“κουρασμένη”

“απο τί;”

“απο το να κρατάς το κοτσάνι ντε”

“και πιανού δουλειά είναι να κρατάει το κοτσάνι καλέ;”

“της κερασιάς, αγάπη μου, της κερασιάς"

εκστατικά παρκινσονικά όνειρα

οι παρκινσονικοί ζουν τα όνειρά τους
-βασική γνώση-

κάθε φορά που άλλαζα πλευρό
μπορούσα να χειριστώ τα όνειρα
και άλλαζε το πάτερν
σαν ποικίλες αύρες επιληπτικών
σαν πολύχρωμα ή μονόχρωμα φόντα με πάτερνς
άλλα μ'άρεσαν περισσότερο
άλλα λιγότερο
και σε αυτό το κατακίτρινο κροκκί
εμφανιζόταν αυτός να χορεύει στη μέση
και όλο στριφογυρνούσα και γρηγορότερα
γιατι τα πατερνς ήταν πάρα πολλά
και έπρεπε να περάσω απ' όλα για να το(ν) ξαναβρώ

βρισκόμουν στο ίδιο μικρό κρεβατάκι
και αυτή τη φορά
πάλι πιστεύοντας πως μπορώ να χειριστώ τα όνειρά μου
με έβλεπα στο πάρτυ απ' το οποίο μόλις είχα επιστρέψει, να χορεύω προς αυτόν
και η χορογραφία μου
με απομάκρυνε ολοένα απο αυτόν
γραμμικά αντίθετα
οπότε
προσπαθούσα πραγματικά
να την κάνω όλη την χορογραφία στο ριβέρς
ώστε να καταφέρω να τον πλησιάσω

"τον θες πολύ ε;"
"μόνο με τους όρους μου, κατα τ' άλλα ναι, τον γουστάρω"
"όρους;"
"αποφεύγοντας και αρνούμενη"

χορεύα πάλι στο κρεβάτι μου
αισθησιακά
-στον ύπνο μου-
καθόμασταν στο κρεβάτι
και τον πείραζα
ενώ κοιτούσαμε κάτι σε κάποια οθόνη
"πες κάτι " του είπα
"βαριέμαι ,
γιατί θέλω απλά πάρα πολύ να κάνουμε σεξ
και βαριέμαι να λέμε άσχετα"
και τότε τον χάιδεψα
πρώτη φορά τόσο ανακουφισμένη

"θέλω να σε φιλήσω" μου είπε εκείνη
και σκέφτηκα πως
συμβαίνει το ίδιο μοτίβο ξανά
εγώ να μην μπορώ να πάρω θέση
και να μη θέλω κιόλας
γιατί είμαι εντελώς οκ
(κι) έτσι
κι αλλιώς